Organizator: Dariusz Błaszczyk (Wydział Archeologii UW)
Forma sesji: stacjonarna
Język sesji: polski
Jedną z subdyscyplin archeologii, która przeżywa bujny rozwój w ostatnich czasach jest archeogenetyka. Polega ona na badaniu DNA dawnych ludzi na podstawie ich szczątków kostnych (aDNA – badanie DNA kopalnego), jak i współczesnych ludzi, aby rekonstruować zjawiska biologiczne i kulturowe w przeszłości.
Badania DNA okazały się niezwykle przydatnym narzędziem, które dostarcza archeologii wielu istotnych, a wcześniej niemożliwych do uzyskania danych. Między innymi pozwala określić pokrewieństwo, pochodzenie, czy migracje ludzi. Jak każda metoda naukowa posiada ona swoje możliwości, ale też ograniczenia. Wymaga też współpracy i wzajemnego zrozumienia między genetykami i archeologami.
Badania nad kopalnym, jak i współczesnym DNA mające na celu rekonstrukcję przeszłości dawnych populacji ludzkich prowadzone są również od wielu lat w Polsce. W związku z rozwojem tej dyscypliny i wynikami jakie przynosi, ale też problemami interpretacyjnymi, nadszedł czas by porozmawiać o stanie badań i dalszych możliwościach rozwoju analiz DNA w Polsce.
Celem sesji jest omówienie tego, co do tej pory przyniosły badania tego typu w Polsce, jakich wyników możemy się spodziewać w przyszłości oraz z jakimi wyzwaniami i ograniczeniami muszą się zmagać archeogenetycy.